Soerabaja, 8 mei 1917- Amsterdam 4 februari 2006

   Op 4 februari 2006 stierf Wim Heijman in Amsterdam, op 9 januari vond in de Christus’ Geboorte kerk de uitvaartmis plaats waarna hij werd begraven op Buitenveldert.

   Op 20 mei 2000 was hij benoemd tot ridder in de pauselijke orde van Sint Sylvester vanwege zijn vele verdiensten waaronder het voorzitterschap van de Sint Nicolaas Academie te Amsterdam. Vanaf zijn vroegste jeugd in voormalig Nederlands Indië zette hij zich in voor zijn medemens. Hij was koorknaap, partijlid, soldaat en krijgsgevangene, bestuurslid, hulpverlener, collectant, secretaris en voorzitter, en ten slotte – op hoge leeftijd – nog student filosofie aan de Vrije Universiteit. Alles deed hij tot meerdere glorie van de Rooms Katholieke Kerk, waarvan de waarheid hem boven alles ging. Het best lijkt me Wim Heijman getypeerd met de term “barricade-man”. Waar onrecht geschiedde, waar dingen gebeurden die volgens hem niet deugden kwam hij terstond in actie. En hij was niet bang om impopulaire standpunten in te nemen als daarmee de waarheid gediend was.

   In mei 2001 droeg hij mij het voorzitterschap over van de Sint Nicolaas Academie die hij in 1987 had opgericht. Hij drukte me op het hart de onafhankelijkheid te bewaren in trouw aan de Kerk.

Robert Lemm

Wim en zijn vrouw Let putten veel kracht uit het volgende avondgebed:

            Blijf mij nabij, wanneer het avond is,

            Wanneer het licht vergaat in duisternis.

            Wanneer geen mens mijn hulpeloosheid ziet,

            Bid ik tot u, o Heer: verlaat mij niet!

            Reik mij Uw hand en spreek Uw reddend woord,

            Wijs mij de weg en leid mij veilig voort.

            Blijf mij nabij in vreugde en verdriet.

            Ik heb U lief, o Heer, verlaat mij niet!

            Wanneer Uw licht mij voorgaat in de nacht,

            Wanneer ik hoor dat U mij thuis verwacht,

            Dan weet ik, Heer, dat U mijn zwakheid ziet,

            Dan zeg ik dank, want U verlaat mij niet!